Ieper voorbij

 

Zondag laatstleden was het 'moederkesdag'.

Voor velen een hoogdag. Naast mama's feest was er tevens een stratenloopje.

Dwars door Brugge, je houdt ervan, of je blijft er weg. Wanneer een tikkie commercie en rijen dikke toeschouwers je ultieme dromen zijn, dan moet je DDB beslist eens lopen.

 

Ondertekende heeft er in zijn korte looploopbaan nooit aan deelgenomen. Die kasseien deden me telkens op voorhand huiveren. Een vijftal jaren geleden had ik immers mijn voet omgeslagen op een idiote kastanje. Gescheurde gewrichtsbanden waren toen mijn deel. Oneffen ondergronden, ik had er sindsdien een bloedhekel aan.

 

En toch heb ik enige tijd een band met DDB gehad. Voor de derde (of was het nu vierde?) keer zou ik er seingever van dienst zijn. Ieder jaar weer uitkijken naar die massa volk, die paar supertalenten.

Dit jaar zou het mogelijks anders zijn. Hoe zou zoiets aanvoelen? Wat doet dit met een ex-loper in verslagen positie?

 

Met de MTB trok ik richting Ten Briele. Het rondpunt aldaar is al drie of vier jaar vaste stek. Ruim op tijd, ook stilaan een traditie.

 

Kwart voor één. Nog anderhalf uur vooraleer de eerste 5km-loper voorbijflitst. Intussen wat bijpraten met Beverhouters die te voet naar de inschrijflocatie trekken. Hun honger is in de ogen af te lezen. Verlangen naar slechts één signaal. Het startschot. Laat dat pas om 15h weerklinken...

 

De 5km gaat schijnbaar ongevoelig aan mij voorbij. Geen indrukken. Gelatenheid, dat wel. Als dat er al eentje (indruk) is.

 

Uitkijken naar de hoofdafstand. Benieuwd wie er aan de leiding loopt, benieuwd naar de prestaties van onze Beverhouters.

Schitteren deed BEHO sowieso. Met een eerste en derde plaats kleurde het podium aardig blauwwit.

 

Dit jaar had ik tevens de belofte gemaakt om flink te supporteren voor lopers/loopsters die ik kende uit andere 'omgevingen'. Onze visserijbiologe deed het bijvoorbeeld niet onaardig, en kwam goedlachs de tunnel (onder 't spoor) uitgerend.

Ook politici toonden hun sportieve kantje. Mevr. Crevits nam keuvelend, maar vlotjes, het rondpunt.

En onze trouwe snelwandelaar dan? Ook hij mocht niet ontbreken. En opnieuw kon hij enkele tientallen 'lopers' achter zich laten. 't Zal je maar overkomen; als loper voorbijgesneld worden door een wandelaar...

 

De vele impressies hadden ongewild een indruk nagelaten. Nu wel!

Vreugde, voldoening, afzien, karakter, mekaar op sleeptouw nemen richting straffe(re) prestaties, ... Maar bovenal, gewoon mogen lopen!

 

Toen ik – iets na vijven – langs 't kanaal naar Beernem terug fietste, begon het stiekem en onhoudbaar door te dringen. Te knagen.

Wat was ik toch een opgever gebleken. Waar bleef mijn wil om door te zetten, die drang om te bewegen? U mag het hardop met me meedenken; plooier, of neen, loser!

 

Je moet weten dat ik de weken daarvoor amper had gefietst. Die vermaledijde MTB kon me echt niet verleiden.

Het voelde niet aan als één stap terug, maar een volledige processie. Fietsen kon en zal nooit aan de edele loopsport kunnen tippen.

Het feit alleen al dat je gewoon – onophoudelijk - op je luie krent kan zitten... Sporten, noemen ze dat.

 

 

Na zondag was het dus gaan doordringen. Ik moest en zou het over een andere boeg gaan gooien.

Maandagavond na de maaltijd werd de koersbroek aangetrokken. Om niet geheel mijn herkomst te verloochenen, koos ik voor een loop T-shirtje en lopersjasje. Ook de Forerunner mocht om de pols. Het obligate looppetje maakte m'n plunje compleet.

 

Een petje, zeg je? Is dat wel veilig, beste Filip? Is zo'n helm te minnetjes voor meneer?

Ik heb de proef op de som genomen. Tot twee keer toe.

Valhelm. De naam zegt het zelf. Ter bescherming bij een val. Nu heb ik onlangs zo'n valhelm vanop de negende verdieping naar beneden laten vallen. Mijn petje volgde seconden later. Ik nam gemakshalve de trap naar beneden. De eerste aanblik was confronterend. De valhelm kon ik bijeenvegen. Het petje zette ik glimlachend terug op. Nul – één voor het petje.

“En wat als er een auto je omver rijdt?” werd me recent nog gevraagd.

Een tweede praktijkproef diende zich aan. Voor het rechter voorwiel van de Ford werd het petje gelegd, links mocht de valhelm (plaats was bij loting bepaald, geen gesjoemel ten huize matthys). Fluks harkte de Focus over het tweetal heen.

(de buurvrouw was intussen komen kijken)

Opnieuw was mijn (inmiddels tweede exemplaar) valhelm er ernstig aan toe. Brokstukken overal. Voortuintjes kleurden blauw en rood. En het petje? Je mag twee keer raden...

Het werd een uitgemaakte zaak, ik koos resoluut voor de 100% veilige joggerspet!

 

Maandagavond dus.

Het traject zou simpel zijn. Kanaal Gent-Oostende tot ergens aan een brug. Eroverheen, en rechtsomkeert (of linksom, het zou er vanaf hangen) naar huis.

Wind mee. De brede banden op mijn eco-MTB zoefden over het wegdek. Een tweetal keer diende ik het jaagpad langs 't KGO te verlaten om een strook onverhard te ontwijken.

Aalter en Bellem voorbij. Kilometers verder de brug ter hoogte van Zomergem/Hansbeke. Niet zomaar een brug. Het keerpunt tijdens mijn lange duurlopen van weleer. Ook deze werd genegeerd. De volgende diende zich al snel aan. Zou ik omkeren? Of nog eentje verder? Het ging net zo lekker, met de wind in de rug. Inmiddels al ruim 20km op de Forerunner.

Uitkijken naar een nieuwe kans om 't kanaal over te steken. Helaas kwam deze er niet meteen aan. Even dacht ik aan simpelweg rechtsomkeer maken...

Aha, dan toch. Een onderbreking in de verte.

Damn, de splitsing met het Schipdonkkanaal diende zich aan. Dat werden dus twee bruggen op nog geen kilometer van elkaar. Kuitenbijters.

Bam! Wind op kop. En niet zo'n beetje. Hoe ver nog? Nog ver!

Ik schakelde terug en nam mezelf voor om constant hetzelfde tempo te rijden. 22km/h.

Eten of drinken had ik niet mee. Voor snobs, dacht ik nog.

Fout gedacht. De laatste kilometers waren een geseling. Ik weigerde om het tempo onder die 22km/h te laten zakken. Ok, 21 mocht nog net.

Stikkapot kwam ik thuis. Mijn knieën knikten. Ik dronk een halve liter water in één keer uit, en plunderde de koekenkast. Snelle suikers had ik nodig!

De forerunner gaf 46km (en nog wat) aan, gemiddeld net boven de 25km/h.

Mijn eerste zware inspanning sinds maanden!

 

Dinsdag.

Ik dacht terug aan de kinesist(e).

“Je mag nog lopen hoor, Filip. Twee keer een half uurtje per week, op zachte ondergrond.”

Toen had ik het gevoel van; laat ook maar!

Dinsdag ging ik aan het rekenen...

 

Twee keer per week een half uurtje...

Als ik gemiddeld tussen de 10 en 11km/h loop, dan maal ik 5,25km in een half uurtje.

Twee keer per week. Komt op 10,5km per week.

Vier weken in een maand. 10,5 x 4

juist!

42km.

Iedere maand een marathon. Ja toch?

Als ik dus een volledige maand dat half uurtje opspaar, mag ik gewoon een marathon lopen. Op zachte ondergrond, dat wel.

Of die redenering steek houdt, laat ik in het midden. Aan uzelf om te oordelen.

 

Lopen. Hoe ging dat ook alweer?

Onlangs nog zat ik met Roel marathonrocker op de trein. In zijn eigenste Wingene was er een fonkelnieuwe Finse piste aangelegd. Zachte ondergrond dus.

Des avonds trok ik naar Wingene. Bij aankomst een plensbui. Als voorteken kon dat tellen, beste lezer. Mijn eerste looppasjes sinds maanden waren kennelijk gedoemd tot... tot wat eigenlijk?

Ik liet het niet aan mijn hart komen en ging op zoek naar houtsnippers.

Minuten later had ik het parcours te pakken. De regenval van afgelopen dagen had de piste helaas herschapen in één grote plonspartij. Op sommige plaatsen stond er makkelijk 5cm water. Op hoger gelegen delen waren de snippers dan weer met het water mee afgevoerd. Om kort samen te vatten; de nagelnieuwe Finse piste was flink geaccidenteerd.

Soit, nu ik er toch was, kon ik zowel wat joggen. Hoppa, we waren weg.

Toen ik minuten later mijn tempo aflas van de Garmin, moest ik even slikken. 6min20 per kilometer...

Mijn hoogdagen waren geteld, zoveel was duidelijk.

 

Na 4km (en 27 minuten, je mag lachen) besloot ik wijselijk te stoppen. Niet dat ik moe ofzo was, maar wou het verstandig aanpakken. Rustig aan, niet overdrijven. Zo ken ik mezelf. Hoest.

Toen ik in de auto stapte, en het contactslot een flinke draai gaf, begon er net een 'nieuw' liedje op de radio. Madonna. This used to be my playground...  Kon het confronterender? Moest dit nu echt? Is de put nog niet diep genoeg? (wie me niet meteen gelooft; playlist opvragen, Joe FM - dinsdag 20h50)

 

Woensdag, donderdag, vrijdag. Samengevat: niks nul sport!

 

Was die drive dan alweer verdwenen?

Van 'n labiele kerel gesproken!

 

Op zaterdag moest en zou ik het tij keren.

De MTB op. Dit keer niet langs 't kanaal. Zomaar wat fietsen. We zien wel waar we uitkomen. Na een handvol kilometers zat ik blijkbaar op de Bulskampveldroute. Leuk, dacht ik zo. Ik volgde hondstrouw de bordjes. Iets voorbij Hertsberge moest ik linksaf (richting industriezone), maar koos om rechtsaf te draaien. Hazelaarstraat, mijn ouderlijke thuis. Mijn roots liggen hier. Bornebeek, nostalgie.

Via de gelijknamige straat (Bornebeekstraat) fietste ik richting Gevaerts, om daar rechtsaf te kiezen. Richting nieuwe thuis!

Na 36 relaxte kilometers was ik terug thuis. Mijn gemiddelde was dankzij de stukjes onverhard niet meteen verschroeiend. 24km/h.

 

Zondag.

En opnieuw had ik trek in een tochtje. Stiekem benieuwd naar de volledige Bulskampveldroute van 43km.

Dit keer ging er wel een flesje water en een granenreep mee. Een ezel stoot zich...

Al snel zat ik op de route, en reeg aan een fijn tempo de kilometers aan elkaar. Genietend van de omgeving, op zoek naar herkenningspunten. Wingene, (Maria) Aalter, St-Joris, Hertsberge, Moerbrugge. Mijn enge, kleine wereldje.

Kanaal Gent-Oostende. Rode draad door mijn vissersbestaan. Met 'n lichte meewind liet ik me meedrijven. Wegdromen.

Tot ineens het besef. Waar blijven de bordjes die de route tot voor kort zo keurig aanduidden?

Kennelijk had ik er eentje gemist. Aan de Halve Maan moest ik waarschijnlijk rechtsaf, om zo via Driekoningen terug bij 't Aanwijs (de startlocatie) te arriveren. Ik was er dus rechtdoor gefietst.

Veel zal het allemaal niet uitmaken, want éénmaal thuis kon ik netjes 44km aflezen. Gemiddeld nipt onder de 25km/h.

 

'n Voldaan gevoel. Alsnog.

 

Hopelijk kan die 'drive' me vasthouden. Of omgekeerd.

 

Hoe dan ook, volgende week opnieuw naar de Finse piste. Dit keer gaan we voor de volle dertig minuten!

 

 

Voor ik het vergeet...

Mijn oprechte dank gaat uit naar de mensen die me – middels een reactie op mijn vorige bijdrage – opnieuw wat moed gaven. Thx.

 

De week dat ik 38 werd...

Snel zal ik 'm niet vergeten. Wel integendeel.

 

De week van het verdict.

Het besef.

Traagjes, maar onstopbaar doorsijpelend.

 

 

Maandag werd het me al duidelijk.

Het sleutelwoord in mijn verhaal zou 'kraakbeen' worden.

Met dat kraakbeen was er blijkbaar iets fout.

 

Het schilferde af, ofzo.

Ik mocht het gemakshalve vergelijken met een pistolet in een emmer water.

Plukjes brood komen los. Steeds meer, steeds sneller.

Onomkeerbaar.

 

Net hetzelfde speelt zich op dit eigenste moment af 'in' mijn knie.

En dat na amper zes jaar lopen.

Ja, je kon er blijkbaar zomaar aanleg voor hebben.

Sommigen lopen vijftig jaar, zonder ook maar een haperingetje aan dat kraakbeen.

Heb ik dan eindelijk eens aanleg voor iets, blijkt het nefast.

 

Momenteel nog in graad 1.

Nog geen ramp, maar wel een duidelijk signaal van je eigenste lichaam.

Een signaal van: “ho maar, het gaat de foute kant op”.

 

Je kan het negeren, of lapmiddeltjes aanwenden.

Maar beter wordt het er niet op.

Tot je in graad 2 terecht komt, en zelfs zonder lopen pijn gaat ervaren.

Bij graad 3 mag je stilaan gaan shoppen. “Is 't voor een nieuwe knie, meneer?”.

 

Bovenstaand kreeg ik afgelopen week te horen bij de kinesist(e).

 

Ik had dus de keuze.

Ofwel doorgaan en de situatie alleen maar erger maken (en hierbij je eigen toekomst hypothekeren),

ofwel...

De handdoek werpen.

 

Stoppen dus.

Typt nog vrij makkelijk.

Het verwerken is een ander paar mouwen.

 

Je wilt het in eerste instantie niet geloven. Het dringt niet door, als het ware.

 

“Komt wel goed”, denk je. Lieg je jezelf voor.

 

 

 

Gisteravond wezen vissen.

Twee uurtjes maar. Van 20h30 tot 22h30.

Vangen hoefde geeneens. Ik moest gewoon weg, alleen zijn.

Uiteraard langs 't kanaal. Hetzelfde kanaal waar ik afgelopen zomer zo kon genieten van mijn langeduurlopen.

Faithless zong ooit: “this is my church, this is where I heal my hurts”...

 

In mijn eentje, hengels voor me uit. Net zoals de meeste van mijn trainingen. Vaak alleen op pad, vrij in doen en laten, vrij in tempo.

Niemand om je heen, gedachten de vrije loop. Plannen, rekenen, dromen, soms ook zweven.

 

Het werd donker. Ook in mijn beperkt brein.

Voor het eerst ging het echt gaan doordringen.

Nooit meer lopen, Filip.

Stapels loopkledij. Drie paar schoenen nog in 'omloop'.

Loopmakkers. Met wat geluk loop ik ze nog eens tegen 't lijf op Beernem Kermis, of ergens in 'n Delhaize of Carrefour. Misschien vind ik wel ergens de moed om mijn kompanen te volgen op 't www. Wedstrijduitslagen uitpluizen.

 

Ik ging dieper boren.

Waarom liep ik eigenlijk zo graag?

Voor de kick. De uitdaging.

Omdat lopen zo verrekte controleer- en meetbaar is.

Iedere meter hield ik bij. Ieder weekend kon je jezelf testen op 'n loopwedstrijd.

Cijfers, hoe meer hoe liever.

Ook dit komt te vervallen.

Werken, ja, zelfs leven naar/voor een doel. Trainen met een uitdaging voor ogen.

Mijn laatste echte doel heb ik gelukkig gehaald. Onder de 40min op een correcte 10km.

En mijn eerste doel dan?

Voor mijn veertigste een marathon, bij voorkeur onder de vier uur.

De teller strandde op vier. Allen onder de vooropgestelde 'vier-uur-grens'.

 

Best trots op mijn 3h26min. De Nacht van Vlaanderen.

Intussen is de nacht gevallen over m'n passie.

 

Ik moet me kranig houden, daar in mijn eentje langs 't kanaal.

Geen mens nog op de baan. Een enkele eend zorgt even voor verstrooiing.

Slechts enkele seconden... Ik krijg die verrekte mokerslag niet uit mijn gedachten. Niet!

 

Tijdens het naar huis rijden...

'Nine crimes' op de radio. Een van de vaste liedjes op mijn 'loop-MP3'.

Jaja, wrijf het er nog maar eens in. Gooi nog maar wat zout in de wonde. Ik zat er toch al helemaal door, dit kon er nog wel bij.

 

 

En nu?

Alles op de brandstapel? Korte metten mee maken?

De korte pijn.

 

Of toch maar niet?

Op 'n zonnige dag nog eens een kermisjogging meelopen? Afscheid nemen van mezelf als loper? 'n Paar kilometers maar. Niet gek doen. Lijkt me geeneens een slecht plan.

 

 

Verdomme,

ik zal het missen.

Het wedstijdsfeertje. Toeleven naar een wedstrijd. De gezonde zenuwen vooraf. Het opwarmen. Positie kiezen. Tempo maken en onderhouden. Volharden.

Maar ook genieten van het volk rondom je heen. Bemoedigingen, felicitaties, ik was er zo gevoelig voor.

Ook 'n zeker gevoel van trots. Ook al liep je halfweg het pak.

 

Shit. Ik moet die gedachten bannen. Zo snel als mogelijk.

Vooruitblikken.

Maar hoe?

Moet ik een koersfiets kopen? Een jaarabbonement in 't zwembad?

Of sterker nog; gedaan met sporten!

Alles op 't vissen. Me volledig smijten.

Neen. Daarvoor was en ben ik te fanatiek.

Plus, op vier maanden tijd ging ik van 61 naar 69 kilogram. In marathonvoorbereiding dook ik zelfs onder de 60. Zoals de kaarten er nu bijliggen, is het een kwestie van dagen voor die verrekte Tefal een 7 als eerste cijfer uitbraakt.

 

Ik weet het even niet meer, beste lezer.

 

Afgelopen week werd me ook aangeraden een 'tweede mening' te vragen. Ik kreeg de contactgegevens van een befaamd sportarts in Drongen.

Het nut ervan ontgaat me momenteel. Wordt toch niets. Bevestiging, meer kan ik niet krijgen. Ik voel immers wat ik voel. En dat is pijn aan de knie. Ook al liep ik twee maanden niet meer...

 

Onbewust heb ik de beslissing al gemaakt.

't Is over!

Het fluitsignaal is geklonken. Einde van de wedstrijd.

 

Vooropgesteld doel bereikt. Maar nooit gedacht dat het me zo zou vastgrijpen.

Laat het nu nog maar eens los...

 

Het zal moeite kosten.

Meer moeite dan die eerste marathon voltooien.

 

'k Hoop dat het lukt...